Pierwsze wzmianki dotyczące Gdańska sięgają roku 980, jednak dopiero w połowie X wieku gród zaczął się rozwijać i przybierać charakter miejski i portowy, a rodzima ludność słowiańska współistniała z coraz to liczniej przybywającymi z zachodu kupcami i rzemieślnikami. W tym czasie, swoje rządy sprawowała dynastia książąt pomorskich, dzięki którym Gdańsk uzyskał prawa miejskie.
W roku 1308 doszło do pogromu ludności miasta podczas tzw. "Rzezi Gdańska" dokonanej przez zakonnych rycerzy oraz zajęcia zamku, a co za tym idzie rozpoczęcia przez nich rządów w mieście. Nastały lata, podczas których gdańszczanie z niezwykłą determinacją dążyli do uwolnienia się spod krzyżackiego panowania.
Pierwszym krokiem w tym kierunku było pokonanie Krzyżaków pod Grunwaldem w 1410 roku. Jednak ostateczny kres panowania Zakonu nastąpił dopiero w roku 1454. Krzyżacy zostali wypędzeni, Gdańsk przyłączono do Korony, a jego mieszkańców obdarzono licznymi przywilejami, z których najważniejszy, zwany "Wielkim", podpisano w dniu 15 maja 1457 roku. Miasto wzbogaciło się o wielkie dobra, będące wcześniej własnością Zakonu.
Władze miejskie oraz tutejsi kupcy otrzymali liczne uprawnienia. Gdańsk stał się bardzo bogatym i liczącym się miastem w Europie, skupiającym w swoich granicach osoby wielu narodowości, odmiennych kultur, religii i języków, najbardziej międzynarodowe ze wszystkich miast Rzeczypospolitej.
Kolejne czterdzieści lat zwykło się określać czasem wielkiego kryzysu, upadku i katastrofy gospodarczej. Zdobyty w marcu 1945 roku przez wojska II Frontu Białoruskiego Gdańsk wkrótce zamieniony został w morze ruin. Na szczęście po najeźdźcach przyszli budowniczowie, konserwatorzy i artyści, by przez kolejnych kilkadziesiąt lat przywracać miastu jego blask.